„Dla Ewki”
I o Ewku nie zapomnę,
gdy natchnienie jest ogromne,
muszę złożyć coś dobrego,
byś cieszyła się dziś z tego,
byś z uśmiechem rano wstała,
z przyjemnością to czytała,
byś radosna dzisiaj była,
pomyślała w tym jest siła,
by się miło to czytało,
kilka razy powracało,
by był uśmiech każdym razem,
dobrym było to obrazem,
lecz czy bawią te głupoty,
może jestem wręcz nicpoty,
i zabieram cenny czas,
jak to prawda mówię pas,
i odsuwam się gdzieś na bok,
jednak w życiu to w tył krok,
lecz pamiętaj-nie wychodzi,
w życiu jednak o to chodzi,
żeby zawsze brnąć do przodu,
bo inaczej umrzesz z głodu,
a pisaniem się rozwijam,
nudę przy tym też zabijam,
może robię tym przyjemność,
czy naprawdę to odmienność,
jak to nazwę wierszowanie,
wyobraźni rozwijanie,
to logiczne jest natchnienie,
myśli z siebie uwolnienie,
to jest światu pokazanie,
jak jest fajne rymowanie,
na przekazy fajny sposób,
czy potrafi wiele osób?
lecz zachęcam proszę spróbuj,
i za chwilę się w tym lubuj,
wymienimy się myślami,
pobawimy się tekstami,
urządzimy też zawody,
poszukamy w tekstach zgody,
bo chcę by ktoś odpisywał,
by mi kroku dotrzymywał,
proszę spróbuj się nauczyć,
byś mi mogła tym dokuczyć,
byś mówiła mi rymami,
wniosek składam o to Pani,
bo to nie jest nic trudnego,
sam się nauczyłem tego,
sam uczyłem się latami,
sam myślałem nad tekstami,
lecz czy dobry w tym co robię,
wiem że mówię wciąż o sobie,
tak wygląda egoista,
długa wad jest moja lista,
jednak wciąż się krytykuję,
równo z Ziemią się zrównuję,
w siebie chyba brak mi wiary,
urodzony nie do pary,
może tutaj diabeł tkwi,
przez zamknięte pcham się drzwi.
